Je ziet het gebeuren, maar nooit in één keer. Het gaat langzaam, bijna ongemerkt. Eerst vertrekt er iemand uit de straat, dan nog één, en voor je het weet zijn het er meer. En op een dag sta je buiten en denk je: dit was toch onze buurt?
De mensen die je kende, waar je altijd een praatje mee maakte met je noabers, zijn er niet meer. Die zijn weggegaan omdat het te duur werd, of omdat ze zich er niet meer thuis voelden. Omdat het anders werd, zeggen ze dan. En dat voel je zelf ook, al is het lastig om precies uit te leggen wat er dan anders is.
In Roombeek en Pathmos merk je het elke dag. Huizen worden opgeknapt, alles wordt netter, maar ook duurder. En dan komt er zo’n moment dat je je afvraagt hoe lang je hier nog kunt blijven. Of dit nog wel jouw plek is. En het zit niet alleen in die huizen. Het zit in hoe het is op straat. Wie er nog buiten zit, wie je nog groet, of er nog wat leven is in de buurt of dat het stil wordt achter de voordeur. Je merkt dat het verandert, ook al kun je er niet altijd de vinger op leggen.
Tombola gaat over de mensen die er nog zijn. Die niet zomaar weg willen, omdat dit hun plek is. Omdat hier hun leven zit, hun herinneringen, alles wat ze kennen. Het is geen groot verhaal. Het is gewoon hoe het gaat. Maar juist daarom raakt het.
Want de vraag die eronder zit, die voel je in Enschede en in Rotterdam hetzelfde: hoe lang kun je hier nog blijven zoals het is? En wanneer komt het moment dat je merkt dat je eigenlijk plaats moet maken? Dit is niet zomaar een wijk. Dit is een thuis. Een plek waar mensen elkaar door en door kennen, waar tradities tellen en waar je je buren haast je familie zijn. Maar wat als afscheid nemen geen keuze is, maar een besluit van bovenaf?
Een groot deel van de wijk is al gesloopt. Verhuisbedrijven halen de laatste woningen leeg. De laatst overgebleven bewoners volharden in hun strijd om het behoud van hun wijk. Een gevecht tegen de bierkaai.
In deze bouwput botsen herinneringen, loyaliteit en nieuwe dromen. Oude bewoners, een jonge generatie, ambtenaren en profiteurs kruisen elkaars pad. In het midden van dit alles staat Aad (John Buijsman). Hij woont hier al zijn hele leven en kent de mensen en hun verhalen als geen ander. Voor Aad is vertrekken geen optie — deze buurt is zijn leven. Wat volgt is een verhaal vol humor en pijn, strijdlust en tederheid. Een voorstelling waarin muziek, spel en locatie samenkomen en waarin niets vastligt, behalve de noodzaak om gezien te worden.
Met twaalf voorstellingen is TOMBOLA de nieuwe locatieproductie die Wilminktheater en Muziekcentrum Enschede dit jaar realiseert. De keuze voor IJsbaan Twente is niet toevallig: de ruimte biedt voldoende capaciteit, uitstekende parkeergelegenheid en de mogelijkheid om een volwaardige theaterbeleving neer te zetten. De ijsbaan, die in die periode gesloten is, wordt speciaal ingericht met podium en tribune.
Door op locatie te spelen krijgt het thema van wijksloop en stedelijke verandering extra urgentie: decor en omgeving vallen samen, waardoor de voorstelling actueel en dichtbij komt.
